[pagevisual]

De invloed van SVO in een United Nations Development Programme

Door: Timo der Weduwen
Senior Police Advisor/ Civilian Police Project Manager @ (United Nations Development Programme) Somalia

In 2000 nam ik deel aan de leergang (toen Sturen van Verandering in Organisaties, inmiddels Succesvol Verandering Organiseren) van Sioo. Elf jaar later kwam ik weer in contact met programmamanager Ineke de Groot, die indertijd leermanager van mijn leergang was. Na enige tijd voor reflectie genomen te hebben, moest ik haar spontaan bekennen dat ik mijn leren uit de acht maanden in de jaren daarna bijna dagelijks gebruikt heb.

Toen ik als ambitieuze politie wijkteamchef in Amsterdam werkte, voelde ik enorme behoefte om meer te weten, meer te kunnen als manager in het sturen van de welhaast tomeloze veranderingen in de organisatie. De Amsterdamse politie schakelde indertijd om naar wijkgericht werken. Het ‘Street Wise’-concept werd geïntroduceerd en de hamer viel op méér presentie en prestatie, op méér verantwoordelijkheid van leidinggevenden. SVO kwam voor mij op tijd.

Ik werk sinds 2007 als politie ontwikkelingsmanager voor de United Nations Development Programme (UNDP) in Somalië en ben verantwoordelijk voor de wederopbouw van de politie in de noordelijke regio’s. De zuidelijke regio is in handen van religieus fanatieke groepen en is niet langer toegankelijk voor mijn project.

In alle redelijkheid is er in een zichzelf herhalend conflict weinig eer te behalen met de inzichten die ik had opgedaan in mijn jarenlange ervaring als politiemanager in Nederland. Ik kon wel teruggrijpen op leerervaringen uit SVO. De indertijd spraakmakende kleurentheorie van Leon de Caluwé hielp mij begrijpen dat de Somalische cultuur maar één manier van veranderen toestaat. De ‘gele’ samenkomst is het middel dat steevast wordt ingezet om conflicten en belangen te bespreken. Een ‘blauwe’ (projectmatige) benadering (Prince II, RBM vormen de verandermethodologie van de UNDP) staat garant voor een debacle, onbegrip en verwarring. Het duurde even voor ik dat doorhad. Toen ik uiteindelijk de hervorming van de Somalilandse Politie wist te ‘sturen’, gaf ik het de vorm van een ‘National Police Reform Convention’, waarin alle partijen uit het hele land samenkwamen om in een driedaagse lange sessie te praten, te luisteren en te onderhandelen. Het resultaat: een nieuwe politievisie, start van een hertraining van alle politiemensen op het gebied van mensenrechten, de start van consultaties voor nieuwe wetgeving en het belangrijkste: eigendom van de verandering. Alle deelnemers tekenden in voor de reis, inclusief vrouwen, minderheden, politiemensen, politici en belangengroepen. Het was het begin van een prachtig veranderingstraject, waarin Islam en nomadische traditie naast mensenrechten staan, gedragen door de belanghebbenden zelf.

Dit is een voorbeeld van hoe ik SVO gebruikt heb om een complexe situatie te kunnen duiden, om te begrijpen waarom standaards nutteloos zijn, dat er niet een methode is die werkt, maar dat de context zelf bepalend is.

In de bijna klinische omgeving van de Europese organisaties was ik me niet actief bewust van de grondslagen van omgang, van de principes en waarden die we met elkaar ogenschijnlijk voor lief nemen. In Gaza, Kenya en Somalië heb ik geleerd me bewust te zijn van mijn subliminale West-Europese bagage, die af te leggen en me eerst te verdiepen in de ander, voor ik het ‘stuur’ in handen kan nemen. Of liever gezegd, met een gerust hart uit handen kan geven.

Tags: , ,

Dit bericht is geplaatst op donderdag 7 april 2011 om 11:20 onder Algemeen, Gastblog, Succesvol Verandering Organiseren. U kunt de reacties volgen via de RSS 2.0 RSS-feed. U kunt een reactie achterlaten of een link op uw eigen website plaatsen.

Geef een reactie