[pagevisual]

Daar kunnen we nog wat van leren, over evaluatiemethoden…

Door: Annet Weitering

Begin vorige week  zat ik de documentaire te kijken. Normaal gesproken red ik dat op dat tijdstip niet meer, maar dit was zo de moeite waard, dat ik bleef kijken. liet de dagelijkse praktijk zien van een penitentiair psychiatrisch centrum (PPC). In dit geval ging het om de dertiende verdieping van de Penitentiaire Inrichting Over-Amstel in Amsterdam (Bijlmerbajes).

Op Paviljoen 7, de Intensive Care-afdeling van het PPC, worden gedetineerden behandeld die in een ernstige psychiatrische crisis zijn beland. De meesten van hen zijn psychotisch, sommigen van hen suïcidaal. In gewone gevangenissen zijn deze gedetineerden niet meer te behandelen. In een setting van ‘maximale beveiliging en maximale zorg’ moet het team van Paviljoen 7 proberen de crisis te doorbreken. Omdat het een justitiële inrichting is, mogen medewerkers van het PPC verregaande maatregelen inzetten die in de reguliere geestelijke gezondheidszorg niet zijn toegestaan. Denk aan het gebruik van handboeien, het onder dwang toedienen van medicatie of het tegemoet treden van gevaarlijke patiënten met helm en schild.
Wat me zo trof in deze documentaire waren een paar dingen. Ten eerste hoe rustig, volhardend en geduldig kunnen mensen zijn, maar ook hoe vindingrijk, precies en ook liefdevol. Wat ik erg leerzaam vond voor ons vakgebied was de manier waarop elke meer en minder risicovolle interventie met gedetineerden werd geëvalueerd tijdens een de-briefing. Zo zorgvuldig, precies en volledig op de inhoud, maar ook op de persoonlijke beleving van de betrokkenen. Ik vond dit een mooie inspiratie voor organisatieadviseurs, veranderaars, interventionisten of facilitators. Ik denk dat we goede hebben en continue reflecteren in action, maar hier kunnen we een puntje aan zuigen.

Tags: ,

Dit bericht is geplaatst op maandag 4 april 2011 om 13:57 onder Algemeen. U kunt de reacties volgen via de RSS 2.0 RSS-feed. U kunt een reactie achterlaten of een link op uw eigen website plaatsen.

4 reacties op “Daar kunnen we nog wat van leren, over evaluatiemethoden…”

jan-willem zegt:

april 5th, 2011 at 00:07

Dag Annet,

Ik heb de uitzending gezien en was minder gerust dan jij als ik je tekst goed lees. Ongetwijfeld heeft dit te maken met een steekincident afgelopen week waar ik vanuit mijn huidige rol bij betrokken was en waarbij een jonge man met een verstandelijke beperking iemand neerstak. Achtergrond lag in ervaren onrecht. Vanuit maatschappelijk perspectief natuurlijk onaanvaardbaar, vanuit zijn perspectief de enige mogelijkheid. De jongeman is overgebracht naar een gevangenis met extra zorg in afwachting van veroordeling. Ik heb bewondering voor de mensen die in deze afdeling werken; hoe doe je dat elke dag?. Tegelijk vraag ik me af hoe je nog de mens achter de gebeurtenis kunt zien. Wat doet het met mensen, of je medewerker of gedetineerde bent, om in deze omgeving te zijn? Hoe hou je je bewustzijn scherp, voorkom je dat je in routines komt en dat het om beheersing gaat. Beheersing die nodig is ongetwijfeld, maar die zo ver af komt te staan van ontwikkeling. Wat is het perspectief voor gedetineerden en waar voeg je als medewerker waarde aan toe? Ik zie,  in het geval wat ik net noemde, hoe groot de druk van de maatschappelijke opinie is op rechters die een besluit moeten nemen over de plaats waar iemand gedurende het proces opgesloten wordt. Allemaal begrijpelijk, maar ook bijzonder ingewikkeld. Wat weegt het zwaarst en op grond waarvan maak je die afweging? Ik realiseerde me de vage lijn tussen aan de ene kant zorg voor mensen die een ondersteuningsvraag hebben waar we als maatschappij bij nodig zijn en aan de andere kant het opsluiten van mensen die bij dezelfde maatschappij overlast veroorzaken. Waar ligt de lijn, wie bewaakt hem en hoe snel kan iemand van de ene kant van de lijn aan de andere terecht komen.

Jacques Thijssen zegt:

april 5th, 2011 at 11:03

Ik heb 28 jaar van mijn leven met gedetineerden mogen werken, waarvan de laatste 10 jaar in directiefuncties. Wat er momenteel in ontwikkeling is, mag vanuit veranderkundig perspectief in hoge mate gewaardeerd worden. De werknemers in deze organisaties hebben in korte tijd, slechts een paar jaar, een indrukwekkende transitie van werkwijzen tot stand gebracht. Van beheersgerichte (begeleidings-)methodieken naar ontwikkelingsgerichte methodieken. Gedetineerden worden heden ten dage vanuit een persoonsgerichte benadering begeleid voor, gedurende en na de detentie, door een keten van maatschappelijke partners. Hiervoor hebben deze organisaties een complete turn-around moeten ondergaan. Dit proces is nog in volle gang en is van enorme historische, maatschappelijke, maar zeker ook veranderkundige betekenis. Achter elke boef schuilt een mens, om daar weer achter te komen dien je aandacht en interesse in de mens in het algemeen te hebben. Maar deze razend snelle ontwikkeling doormaken met personeel, dat voor een groot gedeelte met andere competenties geworven werd in een ander tijdsbestek, is van minstens zo’n grote waarde en getuigt van de flexibiliteit en het verandervermogen van mens en organisatie.

Jacques Thijssen

Annet Weitering zegt:

april 7th, 2011 at 21:28

Hallo Jacques en Jan Willem,
Dank voor jullie reacties. Of ik gerust ben weet ik niet. Wat ik zag vond ik bemoedigend en leerzaam. Wat me inderdaad trof was juist het reflecteren op zowel het proces, hebben we goed gehandeld en wat kan beter en daarnaast de reflectie op wat maakte dat degene die ingreep, zo reageerde als hij reageerde. Waarom wordt je boos, wat zit daarachter, wat voor invloed heeft dat op je functioneren.
Ik zag inderdaad dat men de gedetinieerden konden zien als mens en daardoor ook voor (kleine) doorbraken konden realiseren. Het zou mooi zijn als er meer over deze veranderingen gepubliceerd zou worden. Of wordt er al over gepubliceerd?

peter zegt:

januari 4th, 2012 at 16:38

Terugkomend op de one-liner “Achter elke boef schuilt een mens” van Dhr. Jacques Thijssen zeg ik, achter elke mens schuilt een “klein” BOEFJE na ongeveer 7 jaar in dezelfde Inrichting als Dhr.Thyssen gewerkt te hebben,ben ik erachter gekomen dat hij tot deze groep behoorde,dit doet niks af aan het werk van de PIWers/medewerkers in het gehele land die dagelijks weer hun bijdrage leveren voor het welzijn van Gedetineerden en hun familie om hun verblijf zo waarlijk draagbaar te maken.
M.i zou ik het woord Boefje graag willen veranderen in Crimineel

Geef een reactie