[pagevisual]

4 redenen waarom Design Thinking moet

Door: Marguerithe de Man, programmamanager In de Wind

Gistermiddag was ik bij een lezing van Richard Buchanan, georganiseerd door de Academy for Information & Management. Ik kende Richard Buchanan niet. Hij heeft in ieder geval niets te maken met David Buchanan en Richard Badham, de schrijvers van  Power, Politics, and Organizational Change: Winning the Turf Game (hoewel ik zijn reacties op een vraag van iemand uit de zaal wel direct tot dit  boek kon herleiden).

Het thema van de lezing was Human Interaction in the Organization : Design for Strategie Change. Richard Buchanan is hoogleraar Design, Management and Information systems aan de Weatherhead School of Management.

Ik ben geïnteresseerd in design en . Ik laat me daarnaast altijd graag inspireren door ontwerpers uit andere vakgebieden. Door de combinatie van de Academy en Information Systems was ik in de veronderstelling dat het een lezing zou zijn over het ontwerpen van interfaces en mens-machine interacties. Ik had duidelijk mijn huiswerk niet gedaan. Niks was minder waar!

In de introductie gaf Buchanan een korte samenvatting van de geschiedenis van design, die overigens deels samenvalt met zijn loopbaan. Volgens Buchanan begon design ergens begin 1900 toen het door het ontstaan van de mogelijkheden tot massacommunicatie nodig was om na te denken over de vormgeving van die communicatie. Daarmee waren de grafisch ontwerpers geboren. Met de doorgaande industrialisatie en de toenmalige economische noodzaak voor massaconsumptie ontstonden de industrieel ontwerpers. Vanaf de jaren ’60 kwamen daar nieuwe uitdagingen bij, de machine-mens interacties en de computer-mens interactie. Waarbij eerst de mens zich aan moest passen en er daarna pas nagedacht ging worden over het samenspel, de interactie mens-object. Designers verlegden hun aandacht van interface naar interactie. De volgende stap was dat er designers waren die interactie sec als domein kozen. De machine, de computer, het object verdween voor hen uit beeld. Daarmee betraden ze het sociale domein en ontstond  human interaction design. Het sociale domein werd met de opkomst van de service industrie belangrijker want het essentiële element van service is nu eenmaal de coproductie waarin de service tot stand komt. Buchanan noemt deze opeenvolgende ontwikkelingen in design ‘ ordes’, waarbij hij niet de volgende orde ziet als beter of als vervanger. Alle ordes blijven naast elkaar bestaan en blijven allemaal even nodig, maar door de veranderende wereld komen er steeds nieuwe type ontwerpvraagstukken bij. De volgende, vierde, orde van designvraagstukken typeert  hij als het ontwerpen van zich voortdurend ontwikkelende omgevingen, organisaties en systemen (evolving) waarin de andere ordes optimaal tot hun recht komen. Voor meer begrip van dit laatste is het echt noodzakelijk dat ik me in zijn boek ga verdiepen, dus daarover later meer.

Naast dit haakje voor verder onderzoek naar de ‘evolving systems’ deelde hij ook een groot aantal inzichten die heel herkenbaar zijn.

Zo beschikken veel designers volgens hem niet over een design achtergrond. Door hun doorgaande nieuwsgierigheid naar het betreden van onontgonnen gebied komen ze ergens anders uit; bij design. Ze ontwikkelen zich als design thinkers. Professionals moeten zich de principes van design thinking eigen maken, om te voorkomen dat ze in de competentietrap stappen. Design thinking stelt hen in staat om zichzelf en hun werk doorgaand te vernieuwen en ondernemend te zijn.  Een principe dat we in het Sioo programma al vanaf de start hanteren.

Verder onderschrijft hij het belang van  design kennis bij mensen in organisaties en goede organisatiekundige kennis bij designers. Zonder deze kennis landen hun ontwerpen niet. Zij spelen een centrale rol in het doorgaand ontwerpen van de services, processen, systemen etc. waarmee ze werken.

Herkenbaar, maar voor mij  lastig om vat op te krijgen, vind ik zijn betoog dat informatie steeds belangrijker wordt in organisaties. Het verzamelen daarvan en zodanig ontsluiten dat mensen er mee kunnen werken en het toegevoegde waarde biedt in hun handelen.

Het vierde zeer herkenbare punt in zijn lezing was het feit dat hij, met ons, signaleert dat de meeste organisaties zijn ontworpen voor een situatie die niet meer bestaat. De meeste organisaties lopen zeker 20 jaar achter. Het past niet meer bij wat medewerkers verwachten, wat de omgeving verwacht en wat klanten verwachten. Klanten maken tegenwoordig onderdeel uit van de organisatie en staan niet meer op afstand ergens buiten te wachten. Hier liggen grote ontwerpuitdagingen!

Tags: , , , ,

Dit bericht is geplaatst op donderdag 30 januari 2014 om 14:03 onder Algemeen, In de Wind, Innoveren, Ondernemerschap, Organisatieontwerp. U kunt de reacties volgen via de RSS 2.0 RSS-feed. U kunt een reactie achterlaten of een link op uw eigen website plaatsen.

Geef een reactie