[pagevisual]

Een meedoen-gemeente

Door: Sandra Kensen, programmamanager Leiderschap in de Top van Gemeenten

‘Loslaten is het nieuwe vasthouden’ ~ Ad Baijens

‘De gemeente moet loslaten’. Deze mantra is veel te horen in gemeenteland, zonder nadere toelichting. Er wordt mee bedoeld dat gemeenten controle moeten loslaten ten gunste van de participatiesamenleving, waarin mensen zelf doen, samen doen, invloed hebben. Wat betekent dit nou concreet? Wij vonden dat we verplicht waren met een goed antwoord te komen. ‘Wij’ zijn de professionals die in 2013 samen optrokken in een leergang over leiderschap in de top van gemeentelijke organisaties. Intervisiecoach Ad Baijens hielp met zijn uitspraak ‘Loslaten is het nieuwe vasthouden’. Op psychologisch niveau is loslaten zo beangstigend dat mensen alleen kunnen loslaten door iets nieuws weer vast te pakken. Hoe grijpen ze niet naar nieuwe controle maar stellen ze er ‘vasthouden aan het goede’ voor in de plaats?

Eén van ons, Willeke van der Plaats, een concerncontroller met ambitie, kwam erachter dat twee inwoners van Bunnik een rij zieke bomen wilden vervangen voor de helft van het oorspronkelijk vastgestelde bedrag. Willeke gaf daarop een extern adviesbureau de opdracht om het voorstel door te rekenen. Bij de presentatie van het bureau, ontmoette Willeke de twee inwoners. Hier ontstond het juiste gesprek, want Willeke kwam erachter dat zij meer waarde had gehecht aan een extern adviesbureau dan aan de deskundigheid van de twee initiatiefnemers. Zij had aan het verkeerde vastgehouden. In het gesprek ontdekte Willeke tevens hoe zij het initiatief mogelijk kon maken. De inwoners gaven aan hoe zij zich de samenwerking met de gemeente voorstelden. Willeke gaf daarop aan een juridisch medewerker een strikte opdracht om een contract op te stellen dat paste op één A4. Daarmee herwon zij het vertrouwen van de initiatiefnemers.

 

Het bleef echter voor Willeke hard werken om dat vertrouwen ook te behouden. Natuurlijk was er gedoe in de voorbereiding van de grote boom-her-plant-dag. Als de initiatiefnemers belden dan ging Willeke daar elke keer goed voor zitten, met de benen op het bureau. Het was van groot belang om elkaar met waardering tegemoet te blijven treden. Zaken werden op  het scherpst van de snede beslist, maar altijd met groot respect over en weer. Na elk uitgebreid telefoongesprek praatte Willeke burgemeester en wethouders bij. Zo gaf zij de relatie tussen bestuur en 120 burgers opnieuw vorm.

 

Willeke leerde van de boom-her-plant-dag vooral dat ‘loslaten’ betekent ‘accepteren dat zaken anders lopen dan ze eerder zelf had bedacht’. Ze moest zichzelf en de mensen om haar heen trainen in écht open staan voor anderen en voor wat er om hen heen gebeurde. Ad Baijens verwoordde dit mooi als: ‘De dingen laten gebeuren, ze toelaten en met jezelf laten vermengen’.

 

Loslaten is vasthouden aan het creëren van ruimte. Ruimte waar mensen hun initiatieven kunnen presenteren en deze verder kunnen brengen met de inbreng van anderen. Zo worden waardevolle acties voor de gemeenschap of een deel ervan mogelijk gemaakt. Belangrijk is om daarbij niet te zeggen: ‘Wij hebben de regie’, want willen de andere partijen de gemeente als regisseur? Volgens ons willen partijen dat de gemeente gewoon meedoet, net zoals Willeke deed. Zij helpt op haar vrije zaterdag ook mee met het planten van bomen. De participatiesamenleving heeft dus geen regiegemeenten nodig, maar meedoen-gemeenten. Zie hier het resulataat.

Dit bericht is geplaatst op vrijdag 7 februari 2014 om 15:18 onder Algemeen, Gemeenten. U kunt de reacties volgen via de RSS 2.0 RSS-feed. U kunt een reactie achterlaten of een link op uw eigen website plaatsen.

Geef een reactie