[pagevisual]

Veerkracht in de comfortzone

Gastblog door: Angelique van Lieshout, zelfstandig adviseur

Wat heerlijk hè, zo’n !

Een keur aan interessante lezingen van interessante mensen, enige speelsheid in de presentatievorm (interview op skippybal), maar niet té (iedereen op skippybal) en lekker gezond eten (quinoa en fruitspies).

Ook een feest van herkenning;  Herkenning van oud-collegas, vrienden, vakgenoten in dezelfde branche en ontmoeting met nieuwe vakgenoten, waarmee je op een specifiek thema even verbinding voelt.

Herkenning ook van je eigen co-creerende, high reliable, breinkundige, 3.0 -werkwijze,  bevestiging daarvan en verdere onderbouwing. Dat doet goed en geeft ons adviseurs moed  in een werkomgeving  waarin altijd nog meer organisatieveranderingen mislukken dan lukken. Het stelt  ook gerust:  Fijn dat ik nog aangesloten ben op de trending topics. Wij adviseurs begrijpen elkaar. Is dat nou inclusie? En betekent inclusie aan de ene kant niet exclusie van onze klant de manager/directeur aan de andere kant? In de workshops die ik volgde, was  de verhouding adviseurs op manager/bestuurder/directeur 10 op 1 . Oké of niet oké?

Waarom komen we eigenlijk  naar dit congres?  Ik hoorde de volgende redenen:

“Een dagje tijd voor reflectie, omdat dat in de hectiek van mijn dagelijks werk niet lukt.”

“Een verbreding van mijn perspectief en wijze van kijken”.

“Aanvulling van mijn instrumentarium”  en niet te vergeten: “een mooie netwerkmogelijkheid”.

Op de vraag  wat dit congres heeft opgeleverd, geven bezoekers aan;

Netwerkcontacten en “bevestiging” van de dingen die ik al voelde of deed, maar nu nog bewuster kan inzetten en onderbouwen. En ook; “ik heb  concreet iets geleerd, ik weet nu bijvoorbeeld hoe ik uit een vicieuze cirkel kan komen.”

“Het was inspirerend”  zeggen  veel bezoekers over dit congres  bij de borrel en op twitter; “volgend jaar komen we graag weer”.

Dankzij de briljante presentatie van Andre Wierdsma snappen we nu dat werken aan individuele   niet voldoende is en dat we het alleen gaan redden met collectieve .

Maar hoe geven we dat nu verder vorm? “ Inspirerend” betekent immers aanmoedigend tot actie.

Dus stappen we weer terug in de hitte van de arena waar ieder voor zich zijn inzichten omzet in actie. Het ene moment blij met een geboekt succesje en het andere moment hard op je snufferd vallend, omdat je links keek, terwijl er rechts net iets cruciaals gebeurde.

Vervolgens wachten we een jaar om dat met elkaar te delen. En wat delen we dan?  De hitte en emotie van het leermoment of een gecultiveerde abstractie ervan? Het doet me denken aan een opdracht waarbij ik een groep managers mocht coachen in échte aandacht geven aan hun medewerkers. Wat er ook aan de hand was met hun medewerker, het eerste gesprek werd telkens afgesloten met de woorden; “Nou, dan praten we over 3 weken verder”.  Zo stond het namelijk ingeroosterd…

Wachten we op volgend jaar? Koesteren we de reflectieve afstand van een congres of zouden we dichter  op de hitte en directer van elkaar willen en kunnen leren?  Zou het congres misschien een onderdeel  van een keten van meer ontmoetingen kunnen zijn? Of juist de uitkomst van die ontmoetingen?

Een nieuw thema dient zich bij mij in ieder geval al aan: “Hier en Nu.”

Tags: , ,

Dit bericht is geplaatst op woensdag 3 juli 2013 om 15:19 onder Algemeen, Gastblog, Symposia en bijeenkomsten. U kunt de reacties volgen via de RSS 2.0 RSS-feed. U kunt een reactie achterlaten of een link op uw eigen website plaatsen.

Geef een reactie