[pagevisual]

Waarderend vernieuwen

Door: Sandra Kensen, programmamanager van onder andere Leren Leiden in Samen Werken en Lokaal Leiderschap met een passie voor waarderend vernieuwen

Mijn zoon Ron was net drie jaar oud toen we in Casablanca, Marokko, met vakantie waren. In de buurt van ons hotel was een park met in het midden een cirkel van bankjes waarop voornamelijk moeders zaten. Kleine kinderen speelden in het midden. Toen we op onze eerste avond op deze plek kwamen, tilde ik Ron uit het wandelwagentje zodat hij ook kon gaan spelen. Maar in plaats van te spelen, keek hij naar wat er gaande was. Pas toen hij doorhad hoe het spelletje van de andere kinderen ging, kwam hij in actie en rende hij met hen mee rond de grote ronde plantenbak in het midden. Met veel plezier.

Wat zou er kunnen ontstaan wanneer gemeenten, net als Ron, eerst zouden kijken hoe zij met de samenleving zouden kunnen meedoen? Ik vermoed dat dan de vernieuwing ontstaat waar gemeenten naar verlangen.

De vernieuwing heet in Nederland momenteel ‘’ en de verantwoordelijkheid hiervoor is gedecentraliseerd naar gemeenten door middel van de , de nieuwe wet Maatschappelijke Ondersteuning en de wet op de Jeugdzorg. Maar het is ingewikkeld wanneer een regering oproept om meer te participeren in de samenleving. Ook David Cameron ontving in 2011 op zijn ‘Big Society’ dezelfde reactie als de Nederlandse regering: ‘We doen al mee! Wat wil je van ons?’ (https://www.gov.uk/government/speeches/pms-speech-on-big-society).

Een bepaalde mate van wantrouwen tegenover de machtige overheid is gezond. We willen dat onze overheid efficiënt omgaat met het gemeenschapsgeld. De consequentie is dat onze overheid zo goed is georganiseerd dat er weinig ruimte overblijft om de gang van zaken te beïnvloeden. Echter, om een goede gemeenschap te maken met de overheid samen, en niet in opdracht van, is het van belang dat we ons kunnen waarmaken op de manier die ons past.

Mijn verlangen is daarom dat burgers en bestuurders elkaar met waardering tegemoet treden. Dit begint met het besef: alles is er al. Er zijn al buren die elkaar volop helpen. Er zijn al echtparen die dementerende ouderen in huis verzorgen (www.boeijendhuys.nl). Er zijn al moeders die door de ervaringen met hun eigen kinderen, nu ook de kinderen van anderen opvangen.

Stap één is dus voortbouwen op het goede dat er al is. De volgende stap is om in plaats van een appél te doen op mensen – ‘Participeer meer!’ -, mensen uit te nodigen: ‘Zullen we met elkaar nagaan wat er al goed werkt en wat ieder van ons kan doen om hier meer van te maken, vanuit onze verschillende verantwoordelijkheden en rollen?’

Deze uitnodiging kan van iedereen, aan iedereen zijn. Een uitnodiging uit waardering, betekent wel voorbereiding en vraagt interesse in de genodigde(n). De directeur van een zorginstelling en verantwoordelijk voor een paar honderd werknemers en nog meer inwoners van de gemeente, wordt door een wethouder en haar ambtelijke top uitgenodigd om persoonlijk de grote veranderingen in de zorg te bespreken. De directeur wordt niet ‘overgelaten’ aan een beleidsmedewerker die vragen per email beantwoordt. En de voorzitter van een buurthuis die wil verkennen in hoeverre het mogelijk is als buurt het pand van de gemeente over te kopen, neemt contact op met het hoofd Vastgoed van de gemeente en passeert deze niet door direct bij de burgemeester te beginnen.

Waarderend vernieuwen begint met verkennen: Wat gebeurt er al? Met wie kan ik hier verder mee komen? Wat maakt dat onze goede voorbeelden werken? Wat kan en wil ieder van ons doen om meer goede voorbeelden te krijgen?

Tags: , , ,

Dit bericht is geplaatst op woensdag 27 augustus 2014 om 16:19 onder Algemeen, Gemeenten. U kunt de reacties volgen via de RSS 2.0 RSS-feed. U kunt een reactie achterlaten of een link op uw eigen website plaatsen.

Geef een reactie